Elbow – The Take Off and Landing of Everything [Fiction, 2014]

Бездруго постојат куп школи на размислување и фановски очекувања што треба да претставува студиско издание на изведувачот што го анализираат или бендот што го обожуваат, но веројатно би можеле да ги сведеме на две главни. Првата дефиниција вели оти кога групата се затвора во четири ѕида со аудиоизолација крајниот резултат треба, најблизу што може, да ја опфати ср’жта на нивниот лајв-настап. Втората насока, пак, е спротивна и го истакнува искористувањето на сите расположливи алатки за да се креира врвно снимено остварување. И во двете гледишта има специфична тежина, јасни предности и неизбежни слабости. Несомнено, вистината е некаде помеѓу. Без разлика на тоа, на одредени артисти и во различни прилики повеќе им одговара темелното истражување во глувата соба отколку бескомпромисното доловување на концерниот дух.

Немам фаворит од овие крајности, меѓутоа, во последно време со забележливо студискиот пристап имам проблем да се поврзам. Којзнае, можеби ова треба да го сфатам како инстинктивна контрареакција на сè исполирано што се излева од ХД-екраните. Колатерална штета на оваа ситуација се и бендови како Elbow, кој ми е особено драг и не пати од пена-парти авичи-синдром, но којшто на новиот албум, The Take Off and Landing of Everything, до екстремни нивоа го издигнал ѕидањето, делкањето, зашрафувањето и бојадисувањето на сопствениот израз. Нема дилема оти шестата авторска збирка на британскиот состав, првенствено, е направена за да функционира перфектно на пластика. За таа цел е употребена планина инструменти, ефекти и сè што било на располагање, а прашањето дали и како тоа ќе се постави во живо е оставено во втор план.

Ова, секако, не истакнува дека материјалот е шуплив и нашминкан туку оти со него мора да се постапи со трпение, доверба и со расположение за подробности по што слушањето лесно преминува од сомнеж во награда. Многумина ништо од ова нема да доживеат – сепак, се работи за лично искуство – ама баш во оваа напластеност и накитеност ја најдов и делумната слабост на колекцијата која и покрај ова е особено издржана. Штом тој праг го преминав бргу ми стана јасно оти The Take Off and Landing of Everything е грандиозно дело кое се консумира исклучиво комплетно додека одделно, на парчиња, ја нема истата привлечност каква што, на пример, поседува The Seldom Seen Kid. Најтазе збирката, пак, во поглед на целовитоста го надополнува и надградува скромното назадување со Build a Rocket Boys! и станува врамнотежувач на кариерата на бендот.

Изданието стартува етапно. На This Blue World од тивката Хамонд-клавијатура се растегнува со басот, застанува на нозе со гласот, се издигнува со гитарата и така го поставува светот со темносина боја што со иста, питома, постепеност се разоткрива до The Blanket of Night. Скалестиот пристап не ја брише динамиката која се манифестира во ритмички нешто поинтезивните Charge (отскокнува и со феноменален жичен сегмент), блуз-суровата Fly Boy Blue/Lunette (дисторзијата пржи) и со бучно набилданата насловна композиција. Остатокот не ги испушта ортомите од препознатливо генијалната замисленост на Elbow која што е врвно спакувана во интимниот монолог со Големото Јаболко во New York Morning, во небесната Real Life (Angel) и во грув-заразната, џез-трип-хоперска, Honey Sun. Војничката труба сјае на My Sad Captains, а семплерот ја вози Colour Fields.

Промените на личен, љубовен и бендовски план, пронаоѓањето на убавината на нов град, губењето пријатели, грижата за животот и црниот дроб (сепак, имаат сопствено пиво), како и стареењето се теми на кои што Гај Гарви овој пат често се навраќа. Сериозни прашања, дефинитивно, кои се податливи за обработка од депримирачки, одбивен, агол, но веќе 40-годишниот фронтмен се отвора себеси во сосема спротивна насока. Таа не е блуткаво хипи и остава впечаток на пркос, борба и поттик во очи на опипливо исцрпувачки, реални, животни околности. Во The Take Off and Landing of Everything оваа инспиративност е отелотворена и оживеана во колорит, тон и атмосфера кои креираат балансирано заедништво од 10 песни. Слушајќи ги интегрално, се доаѓа до заклучокот што сите го знаеме – оти сè што полетува, вака или онака, мора да слета – но за Elbow ова не е повод за безредие и урнисување туку за сосредоточување и спокој.

Оцена: 83/100

Артист: Elbow
Албум: The Take Off and Landing of Everything
Датум на објава: 10 март 2014
Продуцент: Крег Потер
Издавач: Fiction

Листа на песни:
1. This Blue World – 7:12
2. Charge – 5:17
3. Fly Boy Blue/Lunette – 6:22
4. New York Morning – 5:26
5. Real Life (Angel) – 6:46
6. Honey Sun – 4:44
7. My Sad Captains – 5:59
8. Colour Fields – 3:37
9. The Take Off and Landing of Everything – 7:14
10. The Blanket of Night – 4:14

Слични написи

Остави коментар