
Рокенролот, каков што Џими и Елвис го измислија, бунтовен, гласен и нечист, крвно е поврзан со работничката, посиромашна, општествена класа. Со текот на времето, гитарскиот правец роднински се поврза и со малку поимотните, средно богати, граѓани. Којзнае дали причината е длабочината на џебовите, сивилото на маалото на чии улици си играле или државните клупи во кои што учеле, но најдобар, сиров, неизделкан, остар, рокенрол, отсекогаш создавале луѓе родени токму во вакво, фабричко, опкружување. Тоа се промени изминативе десетина години, кога сè поголем број ѕвезди (рокери) почнаа да мафтаат со дипломи од приватните колеџи на кои што се школувале, наместо со фотографии од кои се гледа дека за џепарлак заработувале р’мбајќи во локалната сендвичарница.
The Strokes се најсликовит пример за пробивот на елитата во рокенролот. Без разлика на тоа, њујоршкиот бенд со своето полнокрвно дебитантско ремек-дело од 2001 година, Is This It, покажа дека на гитарите не им е важно колку мазни или рапави се рацете што со нив свират. Основачите на оваа шесторка, Џулијан Казабланкас и Алберт Хамонд Џуниор, се запознале во приватен интернат за богати клинци на Менхетен, а не на жешкиот асфалт во Квинс или во Бронкс. Меѓутоа, рок-жанрот и неговите финеси, тие ги совладаа до тој степен што, уште пред да го објават првото цеде, ги поттикна издавачките куќи на масовна тепачка за тоа кој ќе го добие нивниот потпис. Десет години подоцна, фајтови за The Strokes нема, а делумен доказ за тоа е квалитетот на последниот албум на составот, Angles.
Во споредба со претходникот од 2006 година, First Impressions of Earth, групата се подобрила. Ако, пак, на вагата го ставиме дебито, таа, екстремно, натежнува на плочата од пред една деценија. Четвртиот диск на секстетот е најблизок до Room on Fire, не толку прославениот следбеник на изданието што, очигледно, и натаму ќе биде реперот за оценување на способностите на шесторката. Angles не е лош албум, ама е нешто над линијата на просечноста. The Strokes на него пак ја покажува способноста за идентификување на заборавените убави страни на стариот, добар, рокенрол. Нумерите се куси, набиени, скастрени од секаков вишок елементи. Нивната структура е едноставна, скоро панкерска. Рефренот е газда, гитарските соло-рифчиња (не солажи), негови верни соработници.
Продукцијата е мека, ненаметлива. Делува испеглано, малку стерилно, но не до толку за песните да звучат како да се отсвирени од компјутер, а не од луѓе. До тука, нема место за жалби и поплаки. Тие доаѓаат во мигот кога ќе се прашате што, поточно, го прави овој албум посебен, кои песни, поконкретно, можат да се издвојат како мајсторски парчиња музика што секој со сласт би ги вртел и по дваесетина пати во денот без да трепне. Одговорот е негативен на обете дилеми. You’re So Right, Taken for a Fool, Gratisfaction и Metabolism имаат некоја харизма и специфичен строуковски шмек, но тие во никој случај не се Last Nite, Hard to Explain, New York City Cops или не дај боже – Take It or Leave It.
За разлика од претходникот, изданиево нема да ги подели слушателите на луѓе што безусловно ќе го сакаат или ќе го мразат до последната нота. Материјалот е компактен, си има непрекинато течение, нема преголема разлика меѓу неговите поимпресивни и послаби сегменти. Сепак, тоа само докажува дека The Strokes на Angles фатиле агол што им овозможил рокенрол-приказната да ја раскажат на начин што е повитален отколку пред пет години, но со елан што е недоволен за ѕвезди со статус како нивниот. Има тука што да се слушне, дури и треба, ама возбудата, таа и понатаму вирее во почетните поглавја од кариерата на бендот.
Оцена: 73/100
Артист: The Strokes
Албум: Angles
Датум на објава: 18 март 2011
Продуценти: Гас Оберг, Џо Чикарели и The Strokes
Издавач: RCA
Листа на песни:
1. Machu Picchu – 3:30
2. Under Cover of Darkness – 3:56
3. Two Kinds of Happiness – 3:44
4. You’re So Right – 2:34
5. Taken for a Fool – 3:23
6. Games – 3:54
7. Call Me Back – 3:05
8. Gratisfaction – 2:59
9. Metabolism – 3:06
10. Life Is Simple in the Moonlight – 4:15
